Een Marokkaanse kapper is een ster in multitasken:

Toch maar eens in de opvolger van het prachtige Schaduw van de Wind (indertijd nog in een boekwinkel werkende, dus het Kerkhof der Vergeten Boeken sprak zeer tot mijn verbeelding) begonnen. Of ie net zo zal blijven boeien als zijn voorganger is nog de vraag, maar hoofdpersoon David leert in elk geval een hoop bij:

 ”Wat verwachtte je? Je bent niet een van hen. Dat zul je nooit zijn. Je hebt het niet willen zijn en je denkt dat ze je dat zullen vergeven. Je sluit je op in je enorme huis en je denkt te kunnen overleven zonder je bij het koor van acolieten aan te sluiten en hun gewaad aan te trekken. Daar vergis je je in, David. Je hebt je altijd vergist. Het spel werkt niet zo. Als je in je eentje wilt spelen, pak dan je koffers en ga naar een plek waar je heer en meester kunt zijn over je lot, als die plek tenminste bestaat. Maar als je hier blijft, kun je je maar beter bij een parochie aansluiten, welke dan ook. Zo eenvoudig is het.”

”Doet u dat, don Pedro? Zich bij een parochie aansluiten?”

 ”Ik heb dat niet nodig, David. Ik geef ze te eten. Ook dat heb je nooit begrepen.”

Alleen geluid ondersteunt dit blog helaas niet. Dus voor de kerstklanken van het carillon moet je toch naar Leiden komen of de deuntjes er zelf bij denken. Dat 2009 een mooi en verlicht jaar mag worden!

Mille onde che cancellano i suoi passi…

Vanmiddag liep ik nog langs de Leidse grachten, maar om zes uur ’s avonds, Engelse tijd, had ik al mijn hotelletje gevonden in het grootse Londen. Wel raar om in mijn eentje tussen al die grote, imposante (voornamelijk bank) gebouwen te lopen. Vooral door de financiële crisis heeft het iets wrangs, ik ben benieuwd of ik er komende dagen nog iets van mee krijg. Al die dure, hoge gebouwen begonnen me al snel een beetje te benauwen en er leek weinig te doen te zijn op een zondagavond (in Leiden zouden de terrassen op en rondom het stadhuisplein nu zeker vol zitten op zo’n mooie nazomeravond, maar hier waren zo goed als alle restaurantjes en pubs dicht). Op naar de London Bridge voor wat meer openheid en een mooi zicht op de rivier en de Tower Bridge! En nu een kopje thee (heel cute: er stonden een paar kopjes, theezakjes en een waterkoker klaar!) en me voorbereiden op de dag van morgen…voor nu: heel veel liefs uit Londen!(altijd al willen zeggen ;-))