Bij Tarifa in Spanje. Ook een aantal velden met zonnepanelen kwamen voorbij, iets wat we in het zonovergoten Marokko nog weinig zagen.

Terwijl ik dacht dat ik de toerist was, op zoek naar bezienswaardigheden, bleek ik als meisje zijnde zelf juist een bezienswaardigheid te zijn op de Marokkaanse stadsstranden. ”Kijken, kijken, niet kopen!” had ik terug kunnen roepen. En dan moest ik ook nog op zoek naar een bikini aangezien ik juist dat weinig verkrijgbare onderdeel van mijn garderobe in een hotel had laten liggen… Uiteindelijk is het wel gelukt om er één te vinden, maar passen was onmogelijk: ”Lot’s of men!” In het Spaanse Cadiz lag ik alweer een stuk anoniemer op het strand en werd alle aandacht opgeëist door Jesus de Nazareth, die daar rustig lag te zonnebaden naast een bingo spelende familie…

Na helse bustocht van 4,5 uur met een private busmaatschappij. Nog voordat je het busstation instapt word je besprongen door allerlei mannetjes die je buskaartjes proberen te verkopen. Als je snel op je bestemming wilt aankomen, kun je waarschijnlijk beter de toeristische Supratours bus nemen of anders een bus van de staatsmaatschappij CTM. Heb je de tijd en vind je het leuk om de Marokkaanse bevolking, markten, ruzies, merkwaardige verkopers, politiecontroles en wegwerkzaamheden op binnendoorwegen te zien dan is zo’n private maatschappij met verouderde bussen zonder airco een goede optie.

De trein is een stuk overzichtelijker: om de 2 uur, om 9, 11, 1, et cetera, gaat er één vanuit Marrakech naar het noorden. Wel met wat vertraging soms, maar comfortabel en in de bouw van de stationshallen is duidelijk door de koning geïnvesteerd.

Althans, ze zien er gemiddeld wat smoezeliger en scharminkeliger uit dan die van Istanbul. Sommigen hebben geluk en hebben de beschikking over een Berbertent. En vanaf de daken hebben ze vaak het mooiste uitzicht over de stad.

…en broedt naar hartelust op de oude stadsmuren van de medina’s. Of op zendmasten…