Gisteren ben ik met een vriendin naar de film Alles is liefde geweest. Ik werd al warm van binnen bij het beluisteren van de bijbehorende hit van Blöf, maar de film is een nog schitterender lichtpunt tijdens de donkere dagen. Tranen met tuiten hebben we gelachen en gesnotterd in de bios. Echt geweldig met Carice van Houten als cadeautje en en wie wil er nou niet een prins Valentijn die zich speciaal voor jou verkleedt als zwarte piet? En een vloekende, maar aandoenlijke sint. Een film over liefde tussen mensen van vlees en bloed, man-vrouw, meisje-jongen, man-man, sint en zoon, die ik nog vaak zal bekijken. Over een heel ander soort liefde gaat Mechanical love, een film die ik woensdag op het Idfa ga bezoeken. De techniek staat voor niets. Robots in de vorm van een zeehond als gezelschapsdier voor bejaarde vrouwen…kunnen ze ooit een substituut worden voor menselijke/dierlijke liefde? Ik geloof daar niet zo erg in en neurie voorlopig nog liever lekker mee met Blöf om te oefenen voor het concert in maart en geef onze nog levende oude poezebeesten een extra aai…

De diversiteit aan landschappen heeft wel de meeste indruk op me gemaakt in Peru. En op de één of andere manier vond ik, al luisterend naar mijn mp3-speler in de bus, de teksten en muziek van het Zeeuwse Blöf soms verrassend goed passen. Dus sorry panfluitjes!

”De zon, het zand, de hitte en de rustige rivier”

”De stilte en de droogte, en de leegte van dit hier
De hemel en de aarde, de weidsheid van het land”

”De grond, het gras, de wegen naar de horizon die trilt”

”De tijd is hier de ruimte, de diepte is hier wild”

”De onzin en de noodzaak, ze naderen de grens”

”Wat een mooie dag, wat een mooie dag
Voor de dood”

Dachten de Inca’s waarschijnlijk als ze weer een paar mensen en lama’s gingen offeren… Tja, het was toen blijkbaar een eer. Maar ja, dan toch liever zo, in een mooi land, dan voor een balpen of een ruzie om een naam op het schoolplein…:-(