Na helse bustocht van 4,5 uur met een private busmaatschappij. Nog voordat je het busstation instapt word je besprongen door allerlei mannetjes die je buskaartjes proberen te verkopen. Als je snel op je bestemming wilt aankomen, kun je waarschijnlijk beter de toeristische Supratours bus nemen of anders een bus van de staatsmaatschappij CTM. Heb je de tijd en vind je het leuk om de Marokkaanse bevolking, markten, ruzies, merkwaardige verkopers, politiecontroles en wegwerkzaamheden op binnendoorwegen te zien dan is zo’n private maatschappij met verouderde bussen zonder airco een goede optie.

De trein is een stuk overzichtelijker: om de 2 uur, om 9, 11, 1, et cetera, gaat er één vanuit Marrakech naar het noorden. Wel met wat vertraging soms, maar comfortabel en in de bouw van de stationshallen is duidelijk door de koning geïnvesteerd.

Het gaat er in de bus vanuit Athene wat ruiger aan toe en af en toe heb je last van neerdalende slagbomen. Vanuit onze bestemming op Corfu rijden er ook hooguit 6 bussen per dag. Maar enthousiast vertel ik aan mijn moeder hoe fijn ik het vond, een extra mannetje in de bus aan wie je kon betalen en terecht kon voor een praatje. Niet wachten in de rij om in te stappen, maar meteen relaxed een plaatsje zoeken en er komt vanzelf iemand langs bij wie je rustig een kaart je kan kopen. ”Maar zo was het in Nederland ook”, zei mijn moeder. ”Vroeger”. Nu sta je in de spits voor een interliner een uur te wachten voordat iedereen zijn euro voor het toeslagkaartje heeft gevonden. ”Kunt u niet gewoon 1 of 2 strippen extra afstempelen?”, probeer ik zo nu en dan. Nee, dat blijkt een onmogelijkheid, een rare vraag. Maar goed, binnenkort wordt alles weer anders: de OV-chip! Wat zal die ons brengen? Gezelligheid verwacht ik er alleen niet van als ik zo naar de gevangenis in aanbouw op Leiden CS kijk…