http://www.bndestem.nl/algemeen/binnenland/4589460/Mobiel-bellen-met-God-in-kader-van-kunst.ece

De stem op de voicemail klinkt alleen nog niet zo heel erg goddelijk en ik vraag me af hoe het met biechten en privacy zit!:-)

‘Zo God het wil’ klonk als een liefdesbetuiging aan de Heer, maar Ammaniti kennende moest er meer aan de hand zijn. Het draait in dit boek dan ook niet om een paar vrome gelovigen, maar om een stelletje aandoenlijke criminelen die hun lot (gemakzuchtig) in handen van God leggen en zichzelf niet verantwoordelijk stellen voor hun daden. Uiteraard met een fatale afloop…

Sinds ik dit boek heb gelezen kom ik gek genoeg ineens opvallend vaak met mensen in aanraking die iets met het geloof hebben. Zo belandde ik vandaag bij de doop van mijn bovenbuurmeisje. Ik voelde me wat ongemakkelijk bij de liederen tijdens de kerkdienst die ik niet uit mijn hart kon meezingen, maar ik vond het mooi om er bij te zijn. Ik wist immers hoe belangrijk deze dag was voor de dopeling in spé, maar: ik geloof in haar, niet in Hem!

Voor de echte doop moesten we ons verkassen van de kerk naar het Valkenburgse meer, wat een bijzonder schouwspel opleverde tussen alle badgasten en surfers. De dopelingen mochten één voor één in een prachtig wit gewaad het water in en werden door twee dopers ondergedompeld. Wat hadden ze een geluk met het weer! Of moest het zo zijn en heeft een hogere macht toch een handje geholpen? In ieder geval was iedereen erg onder de indruk van twee witte vliegtuigstrepen in de lucht die samen een wel heel toepasselijk kruis vormden…

Na dit festijn was ik ernstig toe aan een likje zonnebrandcrème, drinken, twee boterhammen, luchtigere kleding (Als buitenstaander had ik het zekere voor het onzekere genomen en enigszins nette, maar voor deze zonnige dag veel te hete, kleding aangetrokken. En dan blijkt de rest van het gezelschap natuurlijk gewoon grotendeels op slippers en met een korte broek/rok aan te lopen…) en een park. En toch maar weer een nieuwe Ammaniti: ik haal je op, ik neem je mee!