Vanmiddag ben ik dan naar Mechanical Love geweest en ik raad hem zeker aan om nog de komende dagen op het IDFA te bezoeken.  De robots van Hiroshi Ishiguro lijken namelijk zo angstaanjagend echt dat z’n dochter de namaakpappa zelfs niet durft aan te raken. Als ie gaat ’slapen’ en onder plastic gelegd wordt, is het dan ook net een lijk. Van een wat ‘onschuldiger’ soort zijn de zeehonden voor ouderen. Deze zachte knuffelbeesten zien er gezellig uit en reageren op hun ‘baasje’ door onder andere geluidsherkenning. Een Italiaans oudje vindt het vooral nog een beetje eng, maar een Duits oudje is al helemaal gehecht geraakt aan haar nieuwe gezelschapsdier. Ze verschijnt schor van het praten tegen Paro bij haar zangclubje en ze krijgt boze gezichten van de andere bejaarden als de zeehond teveel herrie maakt onder het zingen…

Gisteren ben ik met een vriendin naar de film Alles is liefde geweest. Ik werd al warm van binnen bij het beluisteren van de bijbehorende hit van Blöf, maar de film is een nog schitterender lichtpunt tijdens de donkere dagen. Tranen met tuiten hebben we gelachen en gesnotterd in de bios. Echt geweldig met Carice van Houten als cadeautje en en wie wil er nou niet een prins Valentijn die zich speciaal voor jou verkleedt als zwarte piet? En een vloekende, maar aandoenlijke sint. Een film over liefde tussen mensen van vlees en bloed, man-vrouw, meisje-jongen, man-man, sint en zoon, die ik nog vaak zal bekijken. Over een heel ander soort liefde gaat Mechanical love, een film die ik woensdag op het Idfa ga bezoeken. De techniek staat voor niets. Robots in de vorm van een zeehond als gezelschapsdier voor bejaarde vrouwen…kunnen ze ooit een substituut worden voor menselijke/dierlijke liefde? Ik geloof daar niet zo erg in en neurie voorlopig nog liever lekker mee met Blöf om te oefenen voor het concert in maart en geef onze nog levende oude poezebeesten een extra aai…

Dit vond ik naast de zon, zee, bergen en prachtige roze bloemen het mooiste beeld van mijn weekje Corfu. De badlakens met het tijdloze droombeeld van het eiland waar elk jaar nieuwe jongeren naar toe komen op zoek naar zomerse warmte en hartstochtelijke liefde. Daaronder de oude vrouw met stok en de langswandelende orthodoxe priester in een zwart, alle zonnestralen opnemend, gewaad. Weinig sexy, maar eigenlijk veel meer Corfu dan de afbeeldingen op de badlakens, zij leven er al decennialang, wat vinden zij van de jaarlijkse toeristische invasie? Voor die vrouw is het haar brood, de verkoop van dromen. Maar toch, wat zou ze denken elke keer als ze zo’n sexy dame verkoopt? En hoe is het om priester te zijn op zo’n zwoel eiland?