Er waren op Cinekid weer hele ingenieuze installaties, zoals dit mobieltje waar belleblaasbellen uit kwamen als je het nummer belde. En je kon digitale bomen redden. Flipperen met autodeuren. Ik vind zelf de combinatie van fysiek en digitaal bezig zijn het meest interessant. Maar ook voor alleen knutselen en kleien was genoeg ruimte, dat je vervolgens van je kunstwerken ook mooie filmpjes kon maken was bijzaak. Prima!

Komende week is het weer tijd voor het Cinekidfestival! Ik was stiekem erg benieuwd naar de nieuwe media afdeling van dit jaar, dus ik ga gewoon zelf ook lekker weer eens 2 dagen workshopjes Cinekidstudio geven. En voor Kennisnet een kijkje nemen bij Jeugd 2.0 en naar de educatiemiddag. Hopelijk zie ik alle kids van Nederland daar!

Plug into the Modern World of red Shakespeare in Theater Het Amsterdamse Bos (of meer: red het theater!)

Dit fragmentje uit het boek Nachttrein naar Lissabon is in het kader van alle nieuwe media ook nog wel leuk om hier te belichten, moeder Prado die een bandrecorder heeft gekocht om de stemmen van haar gezin op te nemen:

”Toen ze klaar was met citeren, begon Adriana te vertalen. Dat het allemaal mogelijk was, nee, dat verbaasde hem niet, zei Prado. Het technische principe kende hij uit de geneeskunde. ‘Maar ik hou niet van wat het met de woorden doet.’ Hij wilde zijn stem niet van buiten horen, dat wilde hij zichzelf niet aandoen, hij vond zichzelf zo al onsympathiek genoeg. En dan ook nog het invriezen van het gesproken woord: je sprak meestal toch met het bevrijdende bewustzijn dat het meeste van wat je zei vergeten zou worden. Hij vond het vreselijk te moeten denken dat alles zou worden bewaard, elk onoverdacht woord, elke smakeloze opmerking. Het deed hem denken aan de indiscretie van God.

‘Dat mompelt hij alleen maar,’ zei Adriana, ‘mama wil zoiets liever niet horen en Fátima voelt zich er hulpeloos bij.’

Het apparaat verstoort de vrijheid van het vergeten, zei Prado verder. ‘Maar ik neem je het echt niet kwalijk , mamma, het is erg grappig. Je moet niet alles zo serieus nemen wat je o zo slimme zoon zegt.”’