Gisteren ben ik met een vriendin naar de film Alles is liefde geweest. Ik werd al warm van binnen bij het beluisteren van de bijbehorende hit van Blöf, maar de film is een nog schitterender lichtpunt tijdens de donkere dagen. Tranen met tuiten hebben we gelachen en gesnotterd in de bios. Echt geweldig met Carice van Houten als cadeautje en en wie wil er nou niet een prins Valentijn die zich speciaal voor jou verkleedt als zwarte piet? En een vloekende, maar aandoenlijke sint. Een film over liefde tussen mensen van vlees en bloed, man-vrouw, meisje-jongen, man-man, sint en zoon, die ik nog vaak zal bekijken. Over een heel ander soort liefde gaat Mechanical love, een film die ik woensdag op het Idfa ga bezoeken. De techniek staat voor niets. Robots in de vorm van een zeehond als gezelschapsdier voor bejaarde vrouwen…kunnen ze ooit een substituut worden voor menselijke/dierlijke liefde? Ik geloof daar niet zo erg in en neurie voorlopig nog liever lekker mee met Blöf om te oefenen voor het concert in maart en geef onze nog levende oude poezebeesten een extra aai…

Blij was ik met dit nieuwe blogje. Blij omdat ie niet meer ‘femstudeertaf’ heet, meer dan een half jaar na dato. Blij omdat ik niet meer enkel en alleen aan de mobieltjes vastgeplakt zit. Maar vooral blij omdat ik bij dit blog niet kan zien hoe vaak een afzonderlijk logje is gelezen of op z’n minst is aangeklikt in bijvoorbeeld een RSS-reader. Eerst is het alleen maar nieuwsgierigheid, maar later slaat het bijna om in een soort van paranoia: wie leest dit en waarom? Je pappa of mamma? Een vriend of vriendin? Misschien wel een geheime aanbidder? Of een gevaarlijke gek? De directeur van KPN? Of misschien alleen maar toevallige voorbijgangers…bloeddorstige spiders en hongerige robots? Vooral als er ineens 1000 keer op 1 log geklikt wordt of er wel hele merkwaardige zoektermen voorbij komen, drijft de Sherlock Holmes in mij naar boven. En die speurtocht is een stuk minder spannend dan in het echt, zo voor je beeldscherm, zonder echte, levende mensen. Dus ik was blij om in alle rust zonder die info verder te kunnen leven met m’n nieuwe blog. Totdat ik de ’stats’ ontdekte… Deze keer geen info per log, maar wel het aantal unieke bezoekers per maand, het aantal bezoekjes en aantal aangeklikte pagina’s. Verder zijn de IP-adressen bekend en zie ik door welke robots en spiders mijn blog al is opgeslurpt (bijvoorbeeld Yahoo Slurp). Ook leer ik een paar voor mij nieuwe operating systems en browsers kennen, zoals Free BSD, Debian, Konqueror en Galeon. Last but not least kan ik ook nog zien dat er al een aantal mensen zijn die ‘m hebben toegevoegd aan hun favorieten en Tim heeft ‘m al gelinkt vanaf zijn eigen blog. Super leuk natuurlijk om te weten dat je nieuwe blog gelezen wordt, nog zonder dat je ‘m echt gepromoot hebt en heel intensief gebruikt. Maar ik heb nu ook nog wel meer zin gekregen in mijn digitaalloze maandje in Peru, zonder mobs, blogs en statistieken!