Toch maar eens in de opvolger van het prachtige Schaduw van de Wind (indertijd nog in een boekwinkel werkende, dus het Kerkhof der Vergeten Boeken sprak zeer tot mijn verbeelding) begonnen. Of ie net zo zal blijven boeien als zijn voorganger is nog de vraag, maar hoofdpersoon David leert in elk geval een hoop bij:

 ”Wat verwachtte je? Je bent niet een van hen. Dat zul je nooit zijn. Je hebt het niet willen zijn en je denkt dat ze je dat zullen vergeven. Je sluit je op in je enorme huis en je denkt te kunnen overleven zonder je bij het koor van acolieten aan te sluiten en hun gewaad aan te trekken. Daar vergis je je in, David. Je hebt je altijd vergist. Het spel werkt niet zo. Als je in je eentje wilt spelen, pak dan je koffers en ga naar een plek waar je heer en meester kunt zijn over je lot, als die plek tenminste bestaat. Maar als je hier blijft, kun je je maar beter bij een parochie aansluiten, welke dan ook. Zo eenvoudig is het.”

”Doet u dat, don Pedro? Zich bij een parochie aansluiten?”

 ”Ik heb dat niet nodig, David. Ik geef ze te eten. Ook dat heb je nooit begrepen.”