”Nederlanders zeggen over 75 jaar ‘hun hebben’ in plaats van ‘zij hebben’. Ook zijn smileys in sollicitatiebrieven dan aan de orde van de dag. Dat staat in een boekje over de toekomst van het Nederlands, dat werd samengesteld door Genootschap Onze Taal.”

Dit berichtje kwam van de week voorbij. Ik moest ineens aan iemand denken die ik meerdere keren ‘hun hebben’ heb horen zeggen. Smileys en SMS-taal hebben hun functie en vind ik logische, vindingrijke aanvullingen op het ABN. Smileys om gevoelens uit te drukken: hoe is een getypte tekst bedoeld? En SMS-taal is gewoon een taal die bestaat uit afkortingen en past bij de snelheid waarmee tegenwoordig gecommuniceerd wordt met behulp van alle nieuwe media. Maar ‘hun hebben’ doet me toch wel een klein beetje pijn. Ik wilde niet de jonge wijsneus uithangen of de zeurderige redacteur, dus ik heb de ‘hun hebber’ nooit verbeterd. Maar, om te waarborgen dat ik over 75 jaar nog steeds een ’zij hebber’ mag zijn, hier toch nog een klein logje…hun hebben ongelijk!

…uitkomen op het strand van Corfu. Hmm…daar was zeker iets fout gegaan? Het goede nieuws was dat ik eindelijk echt tijd vond om me te laten meeslepen door een boek dat wat meer concentratie vergde dan een Nicci French. Zo zag ik op weg naar Corfu pas echt de mogelijkheid om in ‘Nachttrein naar Lissabon’ te stappen en het eindstation te bereiken, eerst kwam ik niet verder dan de deuropening. Uiteindelijk bleek het een filosofische roman die zeker het lezen waard was. Vooral de schrijfsels van arts Prado waren treffend. Het is eigenlijk ondoenlijk om een passage uit het boek te kiezen om er uit te lichten, maar zijn haat/liefdeverhouding met de kerk is wel zo schitterend beschreven:

 ”Ik wil niet in een wereld zonder kathedralen leven. Ik heb hun schoonheid en verhevenheid nodig. Ik heb ze nodig als verzet tegen de platvloersheid van de wereld. Ik wil opkijken naar de stralende kerkramen en me laten verblinden door hun bovenaardse kleuren. Ik heb hun glans nodig. Die heb ik nodig als verzet tegen de smerige eenheidskleur van uniformen. Ik wil mijzelf hullen in de bittere kou die in de kerken hangt. Ik heb hun gebiedend zwijgen nodig. Ik heb het nodig als verzet tegen het gebral van de kazernes en het stompzinnige gezwets van de meelopers. Ik wil het bruisende geluid van het orgel horen, die stortvloed van bovenaardse klanken. Ik heb die klanken  nodig als verzet tegen de schelle lachwekkendheid van marsmuziek. Ik houd van biddende mensen. Ik heb hun aanblik nodig. Ik heb die nodig als verzet tegen het verraderlijke gif van de oppervlakkigheid en stompzinnigheid. Ik wil de machtige woorden van de bijbel lezen. Ik heb de magische kracht van hun poëzie nodig. Ik heb ze nodig als verzet tegen de verwaarlozing van de taal en de dictatuur van de leuzen. Een wereld zonder die dingen zou een wereld zijn waarin ik niet meer wil leven.

Maar er is ook een andere wereld, waarin ik niet wil leven: de wereld waarin het lichaam en het zelfstandig denken worden zwartgemaakt en waarin dingen als zonden worden gebrandmerkt die tot het beste behoren wat we kunnen meemaken…”

Waarschijnlijk is het de herkenbaarheid van de woorden die me raakt. Misschien had mijn pappa ook zoiets kunnen schrijven: ik ben als totaal ongelovige opgevoed, maar mijn vader sleepte me op vakanties in Italië altijd wel van kerk naar kerk. Wellicht als vlucht voor de hitte. Maar hij hield vooral ook van de Bijbel, als zijnde een ongelooflijk, geweldig sprookjesboek.