Weer een roerig weekje achter de rug. Sinds gisteravond aan het afkicken van de ‘coke’ die ik kreeg na het trekken van m’n verstandskies. Nu viel die ingreep me uiteindelijk erg mee, toch blijf ik het domme of tenminste erg onverstandige kiezen vinden. En gemeen vind ik het dat zo’n kaakchirurg pas na afloop van de ingreep uitlegt wat je vervolgens allemaal moet doen en pas dan vraagt of het allemaal duidelijk is, terwijl je met een opgezwollen, verdoofde wang en een leeg gebit een half uur op een gaasje moet bijten waardoor je geen woord kunt uitbrengen en je je mond dus maar wijselijk dichthoudt… En dan krijg je een recept mee voor pijnstillers die je vervolgens zelf meteen, met een mond zonder tanden, moet ophalen bij de apotheek…waarom kan dat niet gewoon vantevoren? Of kan de kaakchirurg dat niet gewoon meegeven? Ach ja, het leven moet niet te makkelijk worden natuurlijk en vooruit, de buschauffeur moet het dan maar met een ”bedankt en tot ziens” minder doen voor een keer… 

Maar vandaag gelukkig weer kunnen genieten van een laatste avondmaal met huisgenoot Tim, helaas morgen weer verhuizen van Leiden naar Alphen. Uit wanhoop nu ook maar aan het kijken naar kleine koopappartementjes, maar m’n droomwoninkje aan het Galgewater was me alweer net ontglipt. Nou ja, mijn plantjes hebben voorlopig in ieder geval een mooie bestemming gekregen op kantoor, waar we op deze manier nog wat zuurstof hopen binnen te krijgen.

Verder zaterdagmiddag na de fotografiecursus nog even Foam en het instituut voor mediakunst meegepikt en vervolgens na een hapje eten op de gok nog het filmmuseum binnengewandeld voor Stellet Licht. Ik zie dat Bas al een stukje hierover heeft getikt op zijn blog, dus dat ga ik niet meer dubbel doen. Wat betreft het instituut voor mediakunst was het erg fijn om een rondleiding te hebben, want zonder verdere informatie zouden de werken een stuk minder interessant geweest zijn, je haalt er dan lang niet alles uit. Het experiment met de verschillende groepen die hun beeld van Polen moesten schilderen en vervolgens naar eigen inzicht elkaars schilderingen mochten bewerken/’afmaken’, vond ik het meest interessant. Uiteindelijk resulteerde dit vooral in de vernietiging van het werk van de ander, omdat alle haat en nijd tussen de groepen naar boven kwam. Maar het kan ook een zinvolle discussie teweeg brengen en meer begrip voor elkaar, een soort creatieve therapie. Misschien leuk om ook eens wat Nederlanders een kwast in de handen te geven?

Nou, wellicht neem ik van de zomer ook weer eens een kwast ter hand, want de zomercursussen van Crea staan nu eindelijk online! Teveel leuke, spannende dingen weer, dat wordt nog moeilijk kiezen, alhoewel, volgens mij heb ik stiekem al een favoriet.

Maar voor nu: tijd om te stoppen!