Ik zou gisteren met een vriend weer eens een biosje pakken en had verder vooraf geen hooggespannen verwachtingen van de film. ”De 22-jarige, pas afgestudeerde Christopher McCandless laat zijn familie en veelbelovende toekomst achter zich, op zoek naar avontuur. Zonder materiele bezittingen, weg van de valkuilen van de moderne wereld, probeert hij zijn weg te vinden in de wildernis van Alaska.” had ik snel gelezen en dat sprak me wel aan. Maar het zou misschien wel een clichéfilm worden. Een rijkeluiszoontje die op zoek is naar wat meer avontuur door op reis te gaan? Maar die uiteindelijk, na even uitgeraasd te zijn, toch maar terugkeert naar zijn veilige thuisbasis? Chris blijkt echter een volhouder, geen doorsnee reizende jongere, en geniet met volle teugen van zijn verworven vrijheden, een leven buiten de leugenachtige maatschappij die de moderne mens heeft geschapen. Door de flashbacks en het commentaar van zijn zus begrijp je ook steeds weer waarom hij voor deze weg heeft gekozen en door de prachtige beelden krijg ik bijna een zelfde verlangen. De weg wordt echter steeds zwaarder: Chris eist steeds meer van zichzelf, maar de natuur ook steeds meer van hem. Duidelijk is wel dat hij niet zijn hele leven zo zal kunnen leven, dus stiekem hoop je elke keer als ie mensen ontmoet die van hem zijn gaan houden, dat hij rust vindt en eindelijk eens bij hen blijft. Of op zijn minst een teken van leven geeft aan zijn ouders die inmiddels niet meer de door hem gehate ouders zijn die hij kent van voor zijn vertrek. Maar Chris heeft in zijn hoofd geprent dat hij naar Alaska wil, Alaska Alaska, de echte wildernis in! Als hij daar een grizzly tegen het lijf loopt, ben ik even bang dat hij dezelfde dood tegemoet gaat als de grizzlyman, maar dat is al een andere film. De grizzlybeer, wolven en andere wilde dieren sparen hem. Het is frappant dat hij in die wildernis vertrouwt op een kruidenboek (toch ook gemaakt door de maatschappij der mensen) en dat dit hem fataal wordt. Chris heeft uiteindelijk het geluk gevonden in de vrijheid van de wildernis, maar wel een eenzaam geluk dat hij stiekem het liefst toch had willen delen… Het is een tijd geleden dat een film zo’n indruk op me heeft gemaakt, verdwaasd, met prikkende ogen en met een steen in m’n maag verliet ik het kijkhuis…een aanrader!

Dit fragmentje uit het boek Nachttrein naar Lissabon is in het kader van alle nieuwe media ook nog wel leuk om hier te belichten, moeder Prado die een bandrecorder heeft gekocht om de stemmen van haar gezin op te nemen:

”Toen ze klaar was met citeren, begon Adriana te vertalen. Dat het allemaal mogelijk was, nee, dat verbaasde hem niet, zei Prado. Het technische principe kende hij uit de geneeskunde. ‘Maar ik hou niet van wat het met de woorden doet.’ Hij wilde zijn stem niet van buiten horen, dat wilde hij zichzelf niet aandoen, hij vond zichzelf zo al onsympathiek genoeg. En dan ook nog het invriezen van het gesproken woord: je sprak meestal toch met het bevrijdende bewustzijn dat het meeste van wat je zei vergeten zou worden. Hij vond het vreselijk te moeten denken dat alles zou worden bewaard, elk onoverdacht woord, elke smakeloze opmerking. Het deed hem denken aan de indiscretie van God.

‘Dat mompelt hij alleen maar,’ zei Adriana, ‘mama wil zoiets liever niet horen en Fátima voelt zich er hulpeloos bij.’

Het apparaat verstoort de vrijheid van het vergeten, zei Prado verder. ‘Maar ik neem je het echt niet kwalijk , mamma, het is erg grappig. Je moet niet alles zo serieus nemen wat je o zo slimme zoon zegt.”’